یادآوری خاطرات

داستان از آن‌جا شروع شد که خیل کثیری از دوستان به مناسبت میلاد این‌جانب، با فرستادن پیام‌های تبریک خود، شرمندگی را بر من تمام نموده؛ چنان که به علت تعداد زیاد دوستان و محدودیت‌های نرم‌افزاری، قادر به پاسخ‌گویی یک‌به‌یک به آنان نبودم. با این حال بی‌پاسخ گذاشتن این همه لطف و محبت دوستان نیز نه‌تنها به دور از ادب بود، که خویشتن را نیز می‌آزرد. این‌گونه شد که به صرافت افتادم برای تمامی دوستان متن کوتاهی بنویسم و در صورت امکان خاطره‌ای از نخستین خاطرات خویش با آنان را به سبب یادآوری بازگو کنم. با این حال هرچه بیش‌تر پیش می‌رفتم درمی‌یافتم که در برخی موارد به دلایل گوناگون از جمله ازدیاد خاطرات، چیز درخوری برای مشخص کردن به خصوص نمی‌یابم. در وهله‌ی نخست خواستم که این موارد را از لیست حذف کنم، ولی با اندکی تأمل اندیشیدم که این امر خارج از ادب است. پس نام آنان را همان‌گونه که بود نوشتم و در جلوی نام آنان چیزی ننوشتم، باشد که بعدها به مرور این فضاهای خالی پر شوند. لازم به ذکر است که ترتیب نام‌ها بر اساس زمانی است که تبریک‌ها به دست من رسیده و هیچ اولویتی در کار نیست. با تشکر از همه‌ی دوستان عزیز

محسن بیات سرمدی:
هوووم. داستان عجیبیه! شاید هرکسی جای من بود یا هرکس دیگه‌ای جای تو بود، دیگه رابطه‌ای هم بینمون نبود. اما این که هنوز بهت علاقه دارم از اون داستان‌هاست که شاید یه ویندوزی هیچ‌وقت ازش سر در نیاره :دی شاید نکته‌اش در اولین دیدارمون بود که به خودم گفتم ایول پسر! یه آدم آزاداندیش دیگه تو این دانشگاه کوفتی!

علیرضا قربانی:
زیاد ندیدمت، اما اون چندباری که دیدمت همشون از خاطره‌های خوبم محسوب می‌شن. چه میتینگ ملت-آب و آتش، چه اون دوتا فیلمی که با هم دیدیم و چه تظاهراتی که با هم رفتیم تا توی دهن مایکروسافت بزنیم ارزش عضویت در خانواده‌ی قربانی رو بدون

عطیفه اکبری:
اولین خاطره‌ام از تو بر می‌گرده به اون روزی که پشت در اتاق محل برگزاری جلسه‌ی روبوتیک بودی و داشتم انگشتت رو که داشت از سوراخ روی در وارد اتاق می‌شد می‌شکوندم، هرچند که بعدها افراد دیگری (!) این کار رو انجام دادن، اون هم با در مترو :دی مواظب خودت و اون «افراد دیگر» هم باش

سمیه کرمی:
ای خاله‌ی ما! ای که دوستت داریم بسیار! ای که تبریک می‌گویی به ما دو بار! قرار بود توی این متن اولین خاطراتم رو از هر کسی بگم، ولی الآن که فکر می‌کنم می‌بینم اون اوایل هم‌چین خاطرات شیرینی هم نداشتیم همین که الآن یکی از بهترین دوست‌هام هستی به اندازه‌ی کافی خوب هست

ستاره صولتی:
ما هرچیزی که داریم از جادوگرانه و خاطرات جادوگران بعضا اون‌قدر قدیمی هستن که حافظه‌ی من در به یاد آوردنشون یاری نمی‌کنه. ولی آخرینش اگه اشتباه نکنم در بوستان نهج‌البلاغه بود که در کل خوش گذشت جشن تولد امسال سایت رو هم که از دست دادی

مصطفا روشناوند:
این که یه تهرانی و یه مشهدی توی اصفهان با همدیگه آشنا بشن هم از اون سوژه‌هاست که جز گنو کم‌تر عاملی می‌تونه داشته باشه. خلاصه این که من به بچه‌های FSUG ارادت خاصی دارم، مخصوصا اگه در حال تولید مستندات فارسی برای دبیان باشن

سیما وداد تقوی:
ای مادر ما! ای که برای ما غذای خیشمزه درست می‌کنی! ای که با بیل زارت توی دهن یوزر می‌کوبی تا سرویس شود! ای که برای ما سیاره‌ای را به آتش می‌کشی! ای خدای تاریکی! ای ژورنالیست شهراد شبکیه! ای که نقاشی‌های خیشگیل می‌کشی! ای که ارباب دو جهان در دستان توست! ای آلبالو! ای شفتالو! پامادور!

مهدی گردان:
خاطرات دانشگاهی از پیچیده‌ترین انواع خاطرات هستن، مخصوصا اون‌هایی که با هم‌دوره‌هات داری. چون خیلی‌هاشون رو تا چند ترم نمی‌شناسی ولی باهاشون برخورد داری. اگه بخوام خاطره‌ای رو به عنوان شاخص بازگو کنم همون تیم تولید بازی بود که البته با رفتن من به گروه روبوتیک دانشگاه و از دست رفتن یک دوره از زندگیم قسمت نشد

علیرضا فریزان:
علیرضا، دوست اول دبیرستانی من. سال اول دبیرستان یکی از ساه‌ترین دوران‌های زندگی من بود و از همه‌طرف فشارهای زیادی روی من ۱۳-۱۴ ساله بود. با این حال تنها چیزی که باعث می‌شد بتونم اون دوران رو تحمل کنم حضور هم‌کلاسی‌های خوبی بود که توی اون مدرسه داشتم. مرسی

مجتبا دشتی:
ناندایو؟ :دی جنبش سبز همه‌اش خاطره‌است، برای همه و برای همیشه. با این حال دوم خرداد ۸۸ و ورزشگاه آزادی از خاطراتیه که شیرینی اون بعد از این همه وقت هنوز زیر زبونم هست! و هنوز هم اون گل سبزی که گرفتیم رو صحیح و سالم روی دیوار خونه دارمش. به امید ایران آزاد

مریم بانو:
خاطراتمون از نظر کمّی زیاد نیستن، ولی از نظر کیفی چرا! تماشای فیلم سعادت آباد، شرکت در مراسم تقدیر از هواداران پرشین‌بلاگ و جشن آغاز زمستان تو خونه‌ی بهنامترین از خاطرات خوب این اواخر من هستن. به پسر گلتون هم سلام من رو برسونین

نوا نیک‌پنجه:
هوووم! روم سیاه، ولی در مدتی که این لیست داشت نوشته می‌شد مجبور شدم نوشته رو عوض کنم، چون بر این مبنا نوشته شده بود که ندیدمت تا حالا! خب اگه بخوام خاطره بگم هم باز هم روم به دیوار بر می‌گرده به تولد ملیکا! شرمنده :دی

محسن وثوق:
خاله‌پسری من! مدت زیادی از شناختنت نمی‌گذره، ولی تو همین مدت کم به خودم نهیب می‌زنم که چرا قبل از این نمی‌شناختمت. چون قراره امروز خاطره تعریف کنم برات از جلسه‌ی آکادمی تو جشنواره‌ی رسانه‌های دیجیتال می‌گم و عکس دونفره با اون آشپز یونولیتی جلوی غرفه‌ی دستبند فروشی که هنوز هم بهم ندادیش

فرهاد حسین‌زاده:
دکتر حسین‌زاده‌ی عزیز! از تو چه خاطره‌ای تعریف کنم که دورانی از زندگیم همه از خاطره‌هایی که با تو داشتم ساخته شدن؟ شاید خیلی‌ها این شانس رو نداشته باشن که در دوران نوجوانی با کسی مثل شما آشنا بشن و من از این حیص خودم رو بسیار خوش‌اقبال می‌دونم. تنها کاری که می‌تونم بکنم تشکره، برای این که بودی!

عبدالکریم جهاندار:
جهاندار عزیز ما و برادر من! آکادمی فانتری برای ما نقطه‌ی شروعی بود ولی اون‌چه که من رو به صورت خاص به تو علاقه‌مند کرد، جبهه‌ی مشترکمون بود در جنبش سبز ایران که اگرچه (در ظاهر البته!) به نتیجه‌ی مطلوب نرسید، ولی دوستی‌هایی چنین خوب رو برای ما به ارمغان گذاشت

حامد زهرایی:
حامد عزیز ما که یک شب از اصفهان اومدی تهران تا صبح زود با هم از تهران سفر کنیم به دماوند. گرچه نتونستیم روی دریلچه‌ی تار بادبان‌های قایقمون رو براشته کنیم، اما اون روز برای من روز خیلی خوبی بود و این رو مدیون شما و همه‌ی کسایی هستم که با حضورشون موجبات اون سفر رو فراهم کردن

سهیل نیک‌فر:
داداش سهیل! مطمئناً اون شب‌هایی که بعد از کلاس قلی‌زاده نصفه شب باید از تو جنگل رد می‌شدیم یکی از باحال‌ترین و کول‌ترین خاطرات دوران دانشجوییم می‌شن گرچه آخرش هم قسمت نشد دوتاییمون با اردو بریم کوه و صحرا ولی خوشحالم که حداقل یه بار دربند رو رفتیم باهم

مرداویج احمدی:
مافیل ما و بچه‌محل عزیز! تا جایی که یادمه از بچگی با هم بودیم و خاطراتم از اون موقع خیلی گنگ هستن. ولی مهم اینه که همیشه تو رو مثل پسر عمه‌ی خودم دوست داشتم و دارم. در ضمن چند باری هم اومدم خونتون که تو نبودی

مهرزاد تجاره:

مانی قهرمانی:

مسعودابراهیمی:
مسعود من! جادوگر سابق! بچه‌محل پایه! اس‌ام‌اس‌باز قهّار! ما را به شک برده در فلسفه‌ی وجودی یگانه! دارنده‌ی کتب با امضای علیزاده! معاف شونده از نظام وظیفه! ایده دهنده‌ی کسب و کارهایی که پولش را نداریم! مسعود من!

محمد بخشی:

محمود افشاری:
همون‌طور که می‌دونی تو این نوشته دارم اولین خاطراتم رو با هرکسی تعریف می‌کنم و خب اولین دیدار ما به قدری درخشان بود که نیازی نیست که بخوام با چنین متن‌هایی غبار از روی اون بردارم. «الن سیلا لومن اومن تیلمو»

سجاد مزیّن:
دوستی ما که ریشه در جادوگران داره و گروه هافلپاف و السامور و رومالسا و سرژ و دوران طلایی جادوگران در زیر سایه‌های آستبداد مملی، ولی خب اولین باری که از نزدیک دیدمت پارسال در چنین روزهایی بود. علاقه‌ی خودم به سیستم رو مدیون تو ام دود

بهزاد بهزادی:

شاهین تقوی:

برسام کرباسیون:
دومین کسی که تو اصفهان دیدم، در واقع اولین نفر جدیدی که تو اصفهان باهاش آشنا شدم. اولین خاطره هم مسلما بر می‌گرده به همون‌روز در کنار سی‌وسه‌پل. لاگ رو هرطور که شده سرپا نگه دارید

محسن یکتایی:

محمدرضا قربانی:
لرد مملی ابرفورث روزهای دور آسکتبار و ژورنالیست آزاده‌ی امروز در ارگان رسمی رسانه ی میلی و موزیسین نام‌دار فردا! خیلی از خاطراتی که امروز همه‌ی ما داریم به طور غیرمستقیم به تو بر می‌گرده

سورنا زند:
خاطرات جادوگران که زیاد هستن، بزار برات از نمایشگاه کتاب بگم که با بچه‌های جادوگران بودیم و می‌خواستی بری بچه‌های درن‌شان فنز رو پیدا کنی. رفتی توی اون محوطه‌ی سبز نشستی و من تو راه بچه‌ها رو دیدم و بهشون گفتم کجایی تا بیان پیشت

پارسا ولی:

سارا بلا:
برادر گم‌شده‌ی ژاپنی من! دوست فرنوش و یوگی! رزمی‌کار خفن! طلب‌کار گاوآهن! اولین باری که دیدمت تو غرفه‌ی نشر زهره تو نمایشگاه کتا بود که با فرنوش اومده بودی و می‌خواستی شماره‌ی کریستوفر پائولینی رو از دکتر حسین‌زاده بگیری  :دی

نازلی مدقالچی:
یادمه اون اوایل چند باری اسمت رو از بچه‌ها شنیده بودم ولی هیچ ایده‌ای نداشتم که کی هستی و از بچه‌ها پرسیدم حالا کی هست؟ تا این که یه روز عطیفه تو رو نشون داد و گفت این نازلیه، بعد من صجبت‌های قبلی یادم رفته بود گفتم نازلی کیه؟

حمیدرضا نوروززاده:
خاطرات ما که برمی‌گرده به ترم یک و کلاس ریاضی۱ با رضی. چنان بلایی سر استاد آوردیم که الآن وقتی بهش فکر می‌کنم باورم نمی‌شه ما در مقام یه دانشجو یه هم‌چین کارهایی کرده باشیم توی دانشگاه :دی

نیوشا آدل‌پور:
یادمه وقتی تو فیس‌بوک ریکوئست دادی اصلا هیچ ایده نداشتم که کی هستی. بعد دیدم می‌آی و سلام می‌کنی باز هم هیچ ایده‌ای نداشتم. تا یه دفعه مغزم جرقه‌هه رو زد و تونستم شخصیت واقعی و مجازیت رو با هم لینک کنم و ادت کردم

مهدی حسن‌پور:
اولین‌بار تو جشن انتشار اوبونتو ۸.۱۰ اینترپید دیدمت که در مورد اوبونتو سرور و جامعه‌ی کاربران اوبونتو ایران صحبت می‌کردی. صحبت‌هایی که در مورد جامعه‌ی کاربران کردی یکی از بیش‌ترین تاثیرها رو در عضوی از این جامعه شدن روی من گذاشت

آذرخش علیزاده وندچالی:
آذرخش! خواهر بزرگ من! بچه‌تر که بودیم خیلی با هم دعوا می‌کردیم و سربه‌سر هم می‌ذاشتیم. حتا یادمه یه بار می‌خواستی بری تو مدتی که من می‌آم شمال بری هتل تلار اتاق کرایه کنی برای خودت ولی روزای خوبی بود که شاید دیگه تکرار نشه

سالومه شیرازی:

سارا نیک‌رفتار:

مسعود جباری:
ترم یک! همه‌ی کلاس‌ها! با حمید و نوید! ماجراهایی که داشتیم با هم! داستان حمید و نجار! انتقام‌هایی که از نجار گرفتیم! ترم‌های بعد! آزمایشگاه کامپیوتر! کلاس‌های اندیشه! پارک ملت! مغازه‌ات! همه‌چی

فرزین همراهی:

یگانه صالحی:
یادمه جشن تولد هفت سالگی جادوگران بود که با سارا و فرنوش اومده بودی فقط برای این که تو فیس‌بوک ادت کنم تا برات لوازم و هدیه‌های مافیا وارز رو بفرستم. اد کردم و فرستادم، با کم‌رنگ شدن مافیا وارز اما هم‌چنان دوست موندیم

فرزاد فربد:
آدم‌های مشهور در کارهاشون زنده هستن. من قبل از این که با خودتون رودررو آشنا بشم، با شما از طریق ترجمه‌های خوبتون آشنا بودم. دوره‌ی پیش‌دانشگاهی برای من یکی از بهترین سال‌های عمرم بود و اصلی‌ترین دلیلش هم خوندن «نیروی اهریمنی‌اش» در این سال

سیاوش فراهانی:
از وقتی از فیس‌بوک باهات آشنا شدم همیشه می‌خواستم ببینمت تا این که جلسات آمادمی فرصتی شد که بتونم این توفیق رو داشته باشم.از خاطرات به یاد موندنی می‌شه به مراسم اهدای جوایز و عکاسی با کلاه بعد از اون تو کافه‌ی خانه‌ی هنرمندان اشاره کرد

میلاد قاسمی:

عسل مشکوری:
بعد از انتخابات بود. شوق کارهای سیاسی. ایجاد انجمن و بعد نقشه‌ی برگذاری یه اردو برای معرفی انجمن. این شد که دوستانی که توی اون سفر باهاشون آشنا شدم از دوستان خوب من شدن، مخصوصا تو

نویدرضا نصرتی‌نیا:
این که در دوران دانشجویی یه هم‌کلاسی و هم‌دوره‌ای مثل تو داشتم که همه‌جوره مثل خودم بود در سلایق و علایق که بتونم باهاش راحت صحبت کنم و در مورد اتفاقاتی که برای هردومون مهم بود صحبت کنم و باهاش کتاب مبادله کنم، از اندک شانس‌های خوب من بود

حسین اوشانی:

محمد ماشین‌چیان:
بین بقیه‌ی کسایی که تو این لیست هستن، تو از دوستان متأخرتر من هستی، ولی این دلیل نمی‌شه که دوست خوبی نباشی. اولین بار در همون مراسم اهدای جوایز هنر و ادبیات گمانه‌زن دیدمت. آخرین‌بار هم باز در جلسه‌ی شلوغ آکادمی که در هر دو بهم خوش گذشت

صادق ذبیحی:

آرمان محمد یزدی:
روح پدربزرگ مرحوم ما که مادربزرگ ما تو را انکار می‌کرد، پس بر سرش هوو آوردی! به راستی چه کرده‌ای که تو را جورج می‌نامند؟ آیا تو خویشتن جوجه‌ای بیش بودی که دیگران را چنین ندا می‌دادی؟ تو که حتا توان حلول خویش در جسمی را نداشتی دوستت داریم

زهرا توکلی:

سینا بی‌نیاز:
جدای از نسبت خویشاوندی که خواه‌ناخواه ما رو به هم مرتبط می‌کنه، نسبت قوی‌تری هست به اسم دوستی که بین ما حکم‌فرماست. خاطرات اومدن عمو دوستعلی و رفتن به شیرگاه از جمله خاطراتی هست که همیشه برام زنده می‌مونه

محسن قنادپور:
فکر نکنم خاطره‌ای گویا تر از ورزشگاه وجود داشته باشه که طرفدارای ان حتا مسیر اشتباه بهمون نشون دادن. بعد رفتیم و از بالای نرده‌ها پریدیم توی زمین (البته تو از در اومدی :دی) و موقع برگشت هم اون طرف خیابون موندی

مدیا قاضی‌زاده:
پررنگ‌ترین نقش رو در گرایش من به اوبونتو داشتی و من تا پایان عمر ازت متشکرم. می‌خوام برات خاطره‌ی تولدت رو تعریف کنم که من و مجتبا رو بردی توچال و مهمونمون کردی و «تو بستنی‌ات رو بخور! حرف نزن». هرجا که هستی موفق باشی

امید کرات:

غزل عظیمی:
شاگرد خوب کلاس‌های گنو/لینوکس که بعدها شاید اون طور که دوست داشتم گنو/لینوکس‌کار نشدی، ولی دوست خوبی شدی. اگه قرار نبود این‌جا فقط خاطره تعریف کنم بهت می‌گفتم که اون دی‌وی‌دی ای که تو جعبه‌ی لپ‌تاپت هست چه‌قدر خوبه :دی

شهرزاد شجاعی:
شهرزاد خوب ما! راستش خیلی وقته دارم فکر می‌کنم که یه خاطره بنویسم، ولی نمی‌تونم انتخاب کنم یه خاطره‌ی خاص رو. چون هرچیزی که بینمون اتفاق افتاده تا الآن خاطره هست. ولی مثلا می‌شه به روز آزادی نرم‌افزار ۲۰۱۱ اشاره کرد و بریونی‌ای که خوردیم. خیلی خوب بود. مرسی

مهنا عسکری:
هی مهنا! ور هو یو بین؟ یونیورسیتی ایز فول آو مموریز! اسپشالی ایف یو هو عه کلس ویت داکتر بیدگلی اند یو سوروایو دت! مطمئنا اگه دانشگاه ما دانش‌جوهای بیش‌تری مثل شما داشت جای بهتری می‌بود

وحید خامسی:
هوووم! سخته آدم بخواد برای یکی از بهترین دوستاش یه خاطره تعریف کنه. خاطرات جنبش سبز که زیاده و تکرار نشدنی! اما بذار خاطره‌ی اصفهان پارسال رو برات تعریف کنم. خداییش کف کردم که به اون سرعت آماده شدی و اومدی. بوس برات :*

شهرام امیری:

مسعود مقدم:

ناربه آراکیل جهانگیری:
ما که در ره عشق اوبونتو اسیران بلاییم :دی خاطره هم اگه بخوام برم عقب باز بر می‌گرده به همون جشن انتشارها. پس بذار جلو بیام و همین آخرین شبه‌جشن رو که تو توچال گرفتیم تعریف کنم که عالی بود. راستی سی‌دی ها رو تموم کردی یا مونده هنوز؟

شهاب حلمی:
آقا شهاب که از اولش هم سرور و سالار ما بوده و هست. مای بدین کوچکی را چه به تعریف منّت‌هایی که شهاب جان بر سر ما نهادن. خاطرم هست روزی این حقیر در حال خفگی بود، شهاب جان لطف کرده و کفش خود را از زمین برداشت تا جریان هوا به ما برسد!

نیلوفر قریشی:
از شاگردای کلاس گنو/لینوکس که خب خیلی بیش‌تر از چیزی که انتظار داشتم در عمل از خودش نشون داد. خاطراتی هم که جداً به غیر از اون کلاس‌ها ندارم ازت، پس فقط برات آرزوی شادکامی، سعادت و پیروزی می‌کنم

شروین تدین:

دانیال سحرخیز:

پویان نیک‌نفس:
اولین دیدار حضوری ما در شب وحشت آکادمی بود که البته مجال چندانی برای گپ‌وگفت بیش‌تر پیش نیومد، ولی در بین خاطره‌های مشترک سفر دماوند از رنگ و بوی بیش‌تری برخورداره! گرچه قسمت نشد که به خود دریاچه برسیم تا با قایق به آب بزنیم

امیر خسرو:

سیدرضا سیدقاسمی:
مسلما یکی از مواردی که ما رو به هم نزدیک کرد گوشی موتورولا آ۱۲۰۰ بود. من قبلا یه بار دیده بودمش و با دیدنش دست تو شیفته‌اش شدم، طوری که در فاصله‌ی کمی نسبت به خریدش اقدام کردم و اعتراف می‌کنم یکی از بهترین خریدهای عمرم بود

مریم حسین‌کرد:
تا قبل از دیدنت هم که نه، تا قبل از این که با هم درس بخونیم به هیچ وجه فکر نمی‌کردم که هیچ دختری بتونه این قدر این مطالب رو بفهمه، در مورد پسرها هم نظرم رو این بود که شاید تک و توک بفهمن قضیه رو. اما باعث شدی که کلا دیدگاهم نسبت به دخترها عوض بشه اگه نخوام تو رو یه نمونه‌ی منحصر به فرد بدونم :دی

نگار توییتر:
آیا من با نگار می‌تونم خاطره‌ی خاصی داشته باشم؟ دو تا آدم مختلف تو دو تا شهر مختلف! حتا فامیلیش رو هم نمی‌دونم که چیه؟ نه، واقعا انتظار خاطره دارین؟ مسلما جادوگران بود و ما بودیم و اتفاقاتی می‌افتاد، ولی چیز برجسته و خاصی به ذهنم نمی‌رسه الآن

دانیال خوانساری:
خب از کجا شروع کنم؟ دو تا دانشجو. اسم هر دو تا دانیال. هر دوتا ورودی ۸۶ مهندسی کامپیوتر دانشگاه آزاد تهران شمال. هر دوتا ورودی ۸۶ مهندسی آی‌تی پیام نور تهران. هر دوتا آی‌تی پیام نور رو ول کردن و چسبیدن به نرم‌افزار آزادشون

فرنوش ج:
از خاطرات جادوگرانی که بگذریم فرنوش رو من اولین بار به صورت رودررو تو غرفه‌ی نشر زهره‌ی نمایشگاه کتاب اگه اشتباه نکنم ۸۵ بود دیدم که با سارا هم اومده بود خرید. بهترین خاطره‌ام بر می‌گرده به زمانی که همه‌ی اطلاعاتم پرید و چون قبلا یه کپی ازش داشت تونستم برشون گردونم :دی

فرشته جباری:
فکر کردی من ازت خاطره ندارم؟ :دی خاطره‌ام از تو رو می‌خواستم هم ممکن نبود یادم بره. زدی ما رو به خاک سیاه نشوندی تو با این پاقدمت! یادمه یه بار اومده بودی نمایشکاه برای خرید و یه سری کتابات رو گذاشتی تو غرفه‌ی ما. فرداش بود که اومدن غرفه رو جمع و نشر رو معلق کردن

محمدجواد بدیعی:

مهدی صادقی:

حسین شهرابی:
نخستین رویاروییم با استاد نمایشگاه ۸۴ بود و نشر زهره و راز داوینچی! یه مقدار بحث در مورد ترجمه‌ی صحیح واژه‌ی half-blood داشتیم. بغد از اون هم کلاس‌های علمی-تخیلی در دانشگاه پلی‌تکنیک که یکی‌اش به دو تا نرسید و کانون ادبیات رو بستن

محسن صفری:
بچه‌ی بابل! کلا یه بار بیش‌تر هم‌دیگه رو ندیدیم و چه خوب که همون یه بار تبدیل شد به یکی از بهترین خاطره‌هایی که ممکنه در یادم بمونه. مگه می‌شه طالقان و آبشار کرکبود و اون همه زیبایی هایی که اون‌جا بود رو فراموش کرد؟

سعید زیردست:
بار اول دیدارمون که بر می‌گرده به همون جشن‌های انتشار تو فرهنگسرای آی‌تی. ولی خب بهترین‌هاش یکی تو جلسه‌ی اول گروه کاربران نرم‌افزار آزاد (FSUG) بود و اون یکی هم گرچه بهش نمی‌شه گفت دیدار و یک طرفه بود اثر خیلی خوبی داشت که توی تلویزیون اومدی و از جنبش دفاع کردی

حمید عظیمی:
با آدمای بزرگ قبل از این که ببینی آشنا می‌شی. این بود که حتا قبل از این که ببینمت می‌شناختمت. اولین بار اما فکر می‌کنم توی تهران‌لاگ بود و مسیر برگشتش تا میدون فردوسی که با مهدی و یهاتقلابی و بقیه رفتیم. و البته دوست دارم بیش‌تر ببینیم هم رو

امین حسینی:
یه دوست خوب و یه گیمر حتا بهتر :دی ارنی مک‌میلان قبل از من تو هافلپاف و سیریوس بلک یک دوره. اگه خاطرات جادوگران و میتینگ‌ها رو فاکتور بگیریم، فکر می‌کنم بیش‌ترین خاطره از نظر زمانی روزی بود که با میلاد از دانشگاه رفتیم خونه‌شون

ملیکا قربانی:
معمولا اولین دیدار من با هرکسی اثر زیادی روی تفکر من درباره‌ی اون شخص داره و در اولین دیدارمون فقط خواهر میلاد بودی، نه چیزی بیش‌تر :دی این که تونستی از زیر سایه‌اش در بیای و تو رو به عنوان ملیکا به رسمیت بشناسم در معیارهای من خیلیه

فرود ؟:
یکی از چیزهایی که همیشه حسرتش رو می‌خورم اینه که چرا هیچ‌وقت از نزدیک ندیدمت، یه بار یه برنامه‌ای رو با هم دوتایی شرکت کنیم دوتا چیز هست که براشون ازت ممنونم، یکی آشنایی با zenity و اون یکی اسکریپت نصب فونت فارسی

مهدی فتاحی:
از عزیزترین دوستان من در حوزه‌ی نرم‌افزار آزاد. جدای از خاطرات خوب در گروه کاربران نرم‌افزار آزد فکر می‌کنم بهترین خاطره‌مون سفر به اصفهان در سال ۲۰۱۰ برای جشن روز آزادی نرم افزار بود که با هم آریوس (mFat OS اون زمان) رو تست می‌کردیم

ایمان سلطانیان:

عباس مشایخ:

فرهاد آذرنوا:
اولین شخصیت ریمارکبلی که از اولین میتینگی جادوگرانیکه توش شرکت کردم به خاطرم هست. یادمه جشن تولد یک سالگی جادوگران بود و از همون جلوی بوف فهمیدم که این یه جادوگرانیه دیدار بعدی اما فکر کنم تو نمایشگاه کتاب بود و راز داوینچی

علی موسوی:

محمود رحیمی:

رضا کاظمی‌راد:

هومن یار محمدی:
تا مدت‌های مدید تنها به واسطه‌ی تعریف‌هایی که مسعود می‌کرد با هومن آشنا بودم تا این که تو توییتر فالوش کردم و بعدها هم با هم رفتیم بیرون یکی از خاطرات خوبم اون شبیه که رفتیم شیرینی خریدیم و همه‌جا رو برای پیدا کردن شیرکاکائو زیر پا گذاشتیم

هادی قربانیان:
کاج خاندان بار اول که خب مسلما در همون جلسات آکادمی فانتری و حومه بود که هم دیگه رو دیدیم، اما اولین گفت‌وگوی جدی بر می‌گرده به خانه‌ی هنرمندان و طرح این پرسش که چرا حسین دربرابر نصب نکردن زوزه انترپرایز روی لپ‌تاپت هیچ عکس‌العملی نشون نداد :دی

غزاله محسنی:

علی سینایی:
خاطرات اولیه که بر می‌گرده به ترم اول فکر  کنم و کلاس ریاضی یک با رضی که رسما پدرش رو در آوردیم اون ترم و عجیب این بود که چیزی نگفت بنده خدا :دی در ضمن یه یادآوری هم خواستم بکنم که یه تماس در مورد بیمارستان لقمان باید باهام می گرفتی

بهنام ملاآقایی:
بهنامترین. ملاقات‌های اولیه‌ی ما برمی‌گرده به نمایشگاه‌های رسانه‌های دیجیتال و مطبوعات که پشت سر هم برگذار شد و بعد از اون اولین خاطره‌ی خوب، رسمی و طولانی همون سفر دماوند بود با همه‌ی اتفاقاتی که در طولش افتاد

حسین عزیزآبادی فراهانی:
بابای ما که خاطرات ما به هافلپاف برمی‌گرده همراه آیدین، وقتی که میلاد و سجاد ازش رفته بودن! اولین بار گمونم در نمایشگاه الکامپ ۸۵ بود که در میتینگ جادوگران هم‌دیگه رو حضوری دیدیم و بعدش با هم به سمت رسالت برگشتیم

علی ضرغامی:
خب موقعی که من وارد دانشگاه شدم تو ترم سوم بودی و یحتمل هم‌دیگه رو قبلش هم دیده بودیم، اما اولین خاطره‌ای که ارزش تعریف کردن داشته باشه دسته جمعی رفتن به پارک اب و آتیش بود و بعدش هم رستوران شهر آفتاب و پانتومیم

محمد فارسی:
به عنوان یه فرد مشتاق یادگیری مسلما بحث و گفت‌وگوهای زیادی با هم داشتیم، اما بعد از قضیه‌ی انتخابات انجمن علمی و برگذاری کلاس‌ها بود که رفاقتمون با هم پررنگ‌تر شد و با حضور در تیم روبوتیک رفت‌وآمدمون هم بیش‌تر

ساسان محقق:
آقای آقایی :دی اون‌قدر کلاس‌ها با هم داشتیم که بیرون کشیدن یه مورد خاص به عنوان خاطره از بینشون جداً خیلی سخته، اگه بخوام برم سر آخرین مورد و ریز طباطبایی رو مثال بزنم هم با اون وضع نمره دادنش اصلا چیز خوبی نیست، پس بگو ببینم «چه خبر؟»

پویان غفاری:
لرد جی‌اف کش، ویکتور کرام، کریم، لرد ولدمورت و نهایتا سر بارون خون آلود، آخرین مرد مقاومی که دسترسی داشت و اولین مرد مهاجمی که در میتینگ‌ها حاضر می‌شد :دی همین موجب شد که خاطرات دو نفری منتظر بقیه در میتینگ‌ها زیاد داشته باشیم

احسان نادرپور:

نگین حسینی:

سارا صمیمی:
یک بار بیش‌تر با هم ملاقات نکردیم ولی قبلش تعریفت رو زیاد شنیده بودم خلاصه این که اون روز توی نمایشگاه کتاب و ماجراهایی که بعدش اتفاق افتاد از جمله حرکات عجیب محسن برای سوار نشدن به ماشین از خاطرات خیلی خوب من هستن :دی

مانی ق:
اولین بار دقیقاً و تحقیقاً ۱۷ دی ۱۳۸۹ بود که هم‌دیگه رو دیدیم، موقع تولد جادوگران که اومده بودی دنبال فرنوش و بچه‌ها بهت توصیه می‌کردن که با یه چیزی ببندیش به ندلی که نپره گازت بگیره این هم که تاریخش دقیق به خاطرم هست چون روز قبل از تولد خودم بود :دی

حمید قاسمی:
برادر حمید، داداش ما! اولین بار به گمونم توی میتینگ جادوگران در بوف پاسداران بود که هم رو دیدیم. ولی خاطره‌انگیز ترین دیدارمون شاید اون شبی بود که با میلاد و هم‌کلاسی‌هاش رفتیم بام تهران، یا شاید اون شب دیگه که با سهیل و مانی و پویان رفتیم درکه

آرمان صمیمی:
آرمان زیزو! خب آشنایی ما به نوعی از همون انجمن علمی کامپیوتر بود و بعد به تیم روبوتیک رویان پیوند خورد که البته خیلی زود (در مقیاس من که تازه اومده بودم تو گروه) ازش جدا شدی و خودت رو به واقع نجات دادی از عواقبش

کتایون کریمی:
کتی! دیدارهای ما هم اولین بار برمی‌گرده به جلسات حضوری سایت انقلاب فانتری تو محل اسبق دفتر نشر زهره و بعد ها نمایشگاه کتاب و غرفه‌ی نشر زهره و همین‌طور تا آکادمی فانتری و حلسات عفتگی اون ادامه پیدا می‌کنه

سینا مباشرفر:

فرشاد آریامنش:

شقایق ؟:

مرصاد مستقیمی:

دنیل هولباخ:

وحید چاوشی:
پروفسور بینز رو هم من اولین باری که به خاطرم می‌آد تو میتینگ بوف پاسداران دیدم، که بعد از اون همه با هم رفتیم پارک نیاوران و کلی گشتیم و بعدش من حساب نکردم که یه تیکه رو با ماشین رفتیم و خواستم پیاده برگردم خونه که سرویس شدم رسما

علی رحیمی:
گِل! اولین بار به خوبی خاطرم هست که تو نمایشگاه کتاب بود که دیمت و با کتابت آشنا شدم و این دیدارها همین‌طور ادامه پیدا کرد فقط این زمان‌ها و نمایشگاه‌ها بودن که تغییر می‌کردن. ایده ی شعر گفتن در جا به اسم خریدار هم از اون ایده‌های ناب بود

سالومه پدرام:

شاهین نامی:

سیاوش عیزاده وندچالی:
من چی بگم الآن؟ ما با هم زندگی کردیم و با هم بزرگ شدیم و خاطراتمون اصلا قابل شمارش و یا حتا تفکیک از هم دیگه نیست. من چه طور می‌تونم یه خاطره از این هم زندگی بردارم و اون رو تغریف کنم؟ نه! من هرگز هم‌چین خیانتی نمی‌کنم. تمام زندگی ما خاطره‌است

هدایت وطن‌خواه:
بچه‌ی اصفهان و از کسانی که به واسطه‌ی گروه کاربران نرم‌افزار آزاد شناختم و از این که شناختمش به خودم می‌بالم. بهترین خاطره‌ام هم هنوز اتفاق نیفتاده و اون شیرینی دادنش (اسماً شیرینه، باطناً ناهار یا شامه) به مناسبی این اتفاق آخریه

بابک چلنگی:
اولین بار توی نمایشگاه کتاب بود که اومده بودی غرفه‌ی نشر زهره و سراغ بچه‌های جادوگران رو گرفته بودی و دکتر من رو بهت معرفی کرد. یادمه سراغ سهیل رو می‌گرفتی. اون‌جا خیلی با هم صحبت کردیم و دست سرنوشت بود که دوباره به هم نزدیکمون کرد

آزاده ویوارا:

مارال نوری:
گرچه به نوعی فامیل هستیم، اولین خاطره‌ی ما از پشت تلفن شکل گرفت. بعد از انتشار هری‌پاتر و پرنس نیمه‌اصیل بود که کتاب‌ها برای من مشتاقی که از هوادارای اصلی این ترجمه بودم فرستاده نشده بود و هیچ‌چیز نمی‌تونست جلوی به پاترهد رو برای رسیپن به کتابش بگیره

فروغ علیزاده وندچالی:

محمدجواد کاظمی:
اولین برخوردهای ما با هم‌دیگه به خاطر آقامون نامجو بود. یادمه توی حیاط ساختمون دو با مسعود نشسته بودم و داشتم نامجو گوش می‌کردم که تو و محسن طبسی رد شدین، بعد برگشتی گفتی تو هم نامجو گوش می‌دی؟ من اکه هر روز گوش نکنم خوابم نمی‌بره

گلبرگ رحمانی:
اون اوائل که تازه شناخته بودمت فکر می‌کردم از بقیه خیلی بزرگ‌تری و برام باعث تعجب بود که چه‌طور با این بچه‌ها می‌گردی بعدا تو گفت‌وگویی که با میلاد داشتم سن واقعی تو و چند نفر دیگه رو فهمیدم و تا چند روز تو شوک بودم :دی

مهدی تهبازی:
شاید اولین نفری بودی که دوستی‌مون از انجمن اسلامی شکل گرفت، در حقیقت از ابتدای شکل گیری ایده‌ی تأسیسش؛ و خب گرچه خود انجمن چیز زیادی عایدمون نکرد جز یه سری مشکلات، همین آشنایی‌ها می‌تونه شکل‌گیری‌اش رو توجیه کنه

ساناز نامدار:
اون اوایل تو فیس‌بوک نمی‌شناختمت، یادمه اول میلاد پیش‌نهاد دوستی داد و چون نمی‌شناختمت قبول نکردم، بعد خودت درخواست دوستی دادی و باز هم نمی‌شماختمت. بعد تو میتینگ دیدمت و باز هم نشناختمت، بعد که تو عکس‌ها تگ شدی شناختم بالاخره =))

مانی حبیب‌اللهی:
مانی از اولین شخصیت‌هاییه که در فضای غیر مجازی به عنوان عضو جادوگران شناختمش. در واقع اولین کسی از بچه‌های جادوگران که باهاش آشنا شدم، اون هم توی جشن تولد یک سالگی سایت یک بار هم که در شرایط بدی بودم، با هم صحبت‌های خوبی کردیم که ازش بی‌نهایت ممنونم :*

سهیل حسینیان راد:
قدیمی‌ترین خاطره‌ای که الآن به یادم می‌آد خاطره‌ی پاس کاری کردن یه میوه‌ی کاج توی یکی از پارک‌هاست که وسط کار کاج افتاد سمت یه یارو ژاپنیه، بعد یارو پرید استوپ زانو کرد کاج رو و پاس داد بهمون. بعدها شایعه شد که اون یارو بابای چو چانگ بوده

میلاد قربانی:
یه میتینگی بود که من اول از همه رسیدم، میلاد که اومد من رو نمی‌شناخت، ولی من شک داشتم که این از بچه‌های ما باشه. بقیه هم اومدن و چون من رو می‌شناختن می‌اومدن پیش من. همه جمع شده‌بودیم و میلاد تنها، از لیست اعلام حضور فهمیدیم این زاخاریاس اسمیته :دی

مرضیه امیدی:

متین مولایی:
اولین دیدارمون تو نمایشگاه کتاب و غرفه‌ی زهره بود، درست کمی بعد از انتخاب به عنوان بهترین شخصیت تازه‌وارد. اول به شخصیت نمی‌شناختم، فقط به عنوان یه عضو از جادوگران. ولی در صحبتی که با چندتا از بچه‌های دیگه‌ی جادوگران پیش اومد فرهاد اشاره کرد که این کریچره

امین رضاالله:
یادمه بار اول تو ناهار خوری فیض داشتی داستان کتاب شیش هری پاتر با ترجمه‌ی خانم گنجی رو تغریف می‌کردی برای بچه‌ها و من این‌قدر از این که یه هم‌مدرسه‌ایم این ترجمه رو می‌خونه خوشحال شده بودم که حتا تصور این که از اعضای جادوگران باشی رو هم نمی‌کردم

برزو علیزاده وندچالی:

نگار نیک‌نفس:

سجاد عسگری:
اولین آشنایی‌هامون هم بر می‌گرده به دوران قبل از انتخابات. یادمه اون زمان هرروز روزنامه‌ی شرق می خریدی و می‌آوردی دانشگاه. بعدها ولی روزنامه‌ی همه‌مون شد «اندیشه‌ی نو». بعد انتخابات هر روزنامه ای که می‌رفتم سمتش درجا توقیف می‌شد.

کیا طاهری:
اولین خاطره فکر می‌کنم تو جشن انتشار اوبونتو ۹.۰۴ بود که کنار هم نشسته بودیم و اولین صحبتمون هم بر سر توزیع‌ها و فلسفه‌ی اوبونتو و جنتو بود. بعدش دیگه سرگرم درس و زندگی و کنکور بودی تا این که تو دانشگاه تهران‌جنوب پیدات کردم

سجاد رضوی‌زاده:
با شخصیتت که خیلی وقت پیش و از طریق عکس‌های میتینگ‌ها آشنا بودم. اسمت رو ولی نمی‌دونستم. یادمه وقتی تو فیس بوک اد کردی زنگ زدم از میلاد پرسیدم سجاد رضوی زاده می شناسی؟ گفت آره بابا، همون تیکای خودمونه :دی

ساسان نمیرانیان:

روزبه شفیعی:
اولین دیدار حضوری‌ای که به خاطرم مونده جشن انتشار اوبونتو ۱۰.۰۴ بود که توی اون سالن ارامنه برگذار می‌شد که کوتاه بود البته. بعد از اون اما جشن روز آزادی نرم‌افزار بود که دسته جمعی اومدیم  اصفهان و حسابی زحمتت دادیم

یه انقلابی:
اولین بار که با هم در یک‌جا حضور داشتیم و من فقط اسمت رو شنیدم و  از حضورت آگاه شدم جشن انتشار اوبونتو ۹.۱۰ بود تو سالن شهید قندی. یادمه آقای هومن مهر داشت درباره‌ی نرم‌افزار آزاد ارائه می‌داد و از مقاله‌ای که نوشته بودی اسم برد

 

نقشه‌ی کوچه‌ی اختر

کوی اختر جاییست
که تمام ایران
خواه آن پیر نحیف
یا که افراد جوان
که بسی خسته شدند
از دروغ و ظلمی
که روا می گردد،
چشمشان خیره به آن

روزگاری خوش بود
که در این کوی یکی
حرف‌هایی می‌زد
که از آن‌جا که می‌آمد از دل
مقصدش بی‌شبهه
دل طوفان‌زده‌ی آنان بود

او برای این قوم
پدری بود که می‌سوخت دلش.
پس برای آنان
آن‌قدر کرد اصرار
که بَدان سوزاندند
دست و پایش، سر و رویش، همه‌ی بال و پرش.
به خیال خودشان!

بُرده این‌گونه گمان
که چو بستند سر کوچه‌ی وی
حبس گشته لابد
آن که می‌خواست که مردم همه آزاد شوند.
پس نمی‌دانستند
و ندانند هنوز:

کوی اختر جاییست
که در اعماق دلش
دو نفر آزادند
یک حکومت امّا
اندر آن زندانیست…

 

در باب هدیه

آن‌چه در ادامه خواهد آمد، حاصل تفکرات این حقیر درباره‌ی این موضوع است که به راستی چه‌گونه می‌توان هدیه‌ای هوشمندانه برای مناسبت خاصی برگزید.

بی‌شک همه‌ی ما بارها با این پرسش روبه‌رو شده ایم، چه هنگامی که سالروز میلاد یکی از دوستان خود را پیش رو داشته‌ایم و چه در مناسبت‌های دیگری که انجام این مهم، بر ما لازم می‌شود. راه‌کارهایی که ادامه خواهند آمد، تلاش برای یافتن شیوه‌هایی است که به نسبت هوشمندانه‌تر از سایر روش‌ها هستند.

یکی از ساده‌ترین راه‌کارها که چه‌بسا تا حدی موثر نیز هست، انتخاب یکی از لوازمی است که فرد مورد نظر ما بدان احتیاج داشته و خرید آن به صورت تک نفره یا گروهی است. این کار باعث می‌شود که نیاز فرد بدان وسیله مرتفع گشته و باری از دوش وی برداشته شود. با این حال ممکن است ما در تشخیص اولویت‌های فرد و یا حتا نیازمندی‌های وی دچار اشتباه شویم، پس این روش را نمی‌توان چندان هوشمندانه به حساب آورد.

برای ترفیع مشکل تشخیص‌های اشتباه در روش بالا می‌توان از روش جمع‌آوری وجه استفاده کرد. بدین صورت که تمامی افراد شرکت‌کننده در مراسم مبلغ مشخص ثابت یا متغیری را پرداخت کرده و در نهایت مجموع تمامی هدایا به صورت نقدی یا در قالب کارت هدیه‌ی بانکی اهدا شود. این روش از انعطاف بالایی برخوردار بوده و به صورت ماهوی مبلغ خام زیادی را در اختیار فرد مورد نظر قرارا خواهد داد که اختیار نحوه‌ی استفاده از آن در اختیار خود شخص می‌باشد. متأسفانه این روش با وجود کارآیی بالا، از لحاظ وجهه‌ی عمومی چندان موردپسند نیست و برای مناسبت‌هایی چون جشن تولد، خیلی هم هوشمندانه به نظر نمی‌رسد.

یکی دیگر از روش‌های هوشمندانه هدیه دادن این است که در انتخاب هدیه به روحیه و سلایق هدیه‌گیرنده توجه کنیم و هدیه‌ی خود را مناسب با آن انتخاب کنیم. نکاتی که در این روش باید همواره مدنظر داشت این است که نخست، هرگز سعی نکنیم هدیه‌مان را از رده‌ای انتخاب کنیم که خود هیچ ایده‌ای در مورد آن نداریم و دوم این که توجه داشته باشیم هر فرد معمولا برای علایق خودش بیش‌تر از دیگران ارزش قائل است. مثلا هدیه دادن سری کامل فیلم‌های مجموعه‌ی «جنگ‌های ستاره‌ای» برای یک هوادار این مجموعه بی‌معنا جلوه می‌کند، چرا که بی‌شک وی پیش‌از ما این مجموعه را برای خود گردآوری کرده است. با رعایت نکات فوق بی‌شک فرد مورد نظر از گرفتن چنین هدیه‌ای بسیار خوش‌حال خواهد شد، ولی نکته‌ی ناامید کننده در این روش این است که هدیه‌ی مذکور دیگر نشانی از ما در خودش نداشته و با هدیه‌ی هر فرد دیگری برابری می‌کند. فی‌الواقع ممکن است هدیه‌گیرنده پس از مدتی دیگر با دیدن آن هدیه به یاد ما نیفتد.

از دیگر روش‌های دادن هدیه به صورت هوشمندانه این است که برخلاف روش فوق، هدیه را با توجه به روحیه و سلایق خودمان انتخاب کنیم. با این کار ما هدیه‌ای انتخاب کرده‌ایم که فرد گیرنده با هر بار دیدن آن به یاد ما خواهد افتاد و این خوب است. ولی باید در این روش هدیه دادن، نکته‌ای را رعایت کرد و آن این است که هدیه‌ای انتخاب نکنیم که به کلی در هدیه‌گیرنده احساس بی‌تفاوتی یا حتا انزجار ایجاد کند. به عنوان مثال هدیه دادن یک دست استکان به یک پسر نوجوان نه تنها بی‌معنا که بسیار مضحک است.

در انتها به هوشمندانه‌ترین روش هدیه دادن (از نگاه نگارنده) خواهیم پرداخت که خود ترکیبی از دو روش بالا می‌باشد. بدین گونه که هدیه‌ی خود را بر مبنای علایق و روحیات مشترک خود با فرد هدیه‌گیرنده انتخاب کنیم. این روش مزایای دو روش بالا را با هم خواهد داشت و نه‌تنها موجبات خرسندی هدیه‌گیرنده را فراهم می‌آورد، بلکه با هر بار دیدن هدیه (که با توجه به علاقه‌ی فرد به آن هدیه، تعدادش بسیار است)، آن فرد را به یاد ما خواهد انداخت. هم‌چنین چون این سلیقه در هر دو طرف مشترک است، ما اطلاعات کافی در مورد هدیه‌ی خود داشته و احتمال گرفتن هدیه‌ای بدیهی یا بسیار پرت به حداقل خواهد رسید.

البته همان‌گونه که پیش‌تر نیز گفته شد راه‌کارهای ذکر شده تنها بخشی از روش‌هایی بود که به ذهن نگارنده رسید و پیشاپیش از هرگونه اظهارنظرهای شما در این مورد استقبال خواهد شد